سيد مرتضى و سيد رضى كه هر دو از علماى شيعه بودند و در زمان خلفاى پيشين اين گونه مناصب را مىپذيرفتند چه مىگويى ؟ آيا آنها با قبول اين سمتها در سلك ظلمه درآمدند يا مىگويى معذور بودند ؟ ! رضى الدّين در پاسخ گفت : آنها در زمان سلاطين آل بويه بودند و زمانه به آنها اين اجازه را مىداد كه آزادانه احكام الهى را آن‌طور كه خدا و پيغمبر مىخواهند ، اجرا كنند . . . . رضى الدين چون ديد همواره اين‌گونه مزاحمتها را براى او فراهم مىسازند و او را راحت نخواهند گذارد . . . بغداد را ترك گفت و به حلّه انتقال يافت . در بغداد جمعى از بزرگان از محضر وى استفاده نمودند ، كه از جمله على بن عيسى اربلى مؤلّف كشف الغمّه است . رضى الدّين در مشاهد مشرفه رضى الدّين چون به حلّه برگشت با فراغت بيشتر به كار خود پرداخت . در اين سفر جماعتى از دانشمندان مانند : سديد الدين حلّى ، فرزند او علّامهء حلّى ، شيخ يوسف شامى مؤلف الدرّ النظيم ، پسر برادرش عبد الكريم بى طاووس ، ابن داود حلّى و جمعى ديگر از محضرش كسب فيض نمودند . سپس با زن و فرزندان خود به نجف اشرف مشرّف گشت و سه سال در آن محلّ مقدس با حالت انزوا و گوشه‌گيرى از مردم به سر آورد . آنگاه به كربلا رفت و سه سال هم در آنجا سكنى گزيد . در آنجا در سنهء 649 ، كه شصت و يك سال داشته است ، كتاب كشف المحجّه را ، كه وصيّتنامهء اوست ، براى پسران خود صفى الدين محمد و رضى الدين على نگاشت . اين كتاب از آثار نفيس فكرى اوست و بهترين دستور العمل اخلاقى و اجتماعى براى يك زندگى سعادتمندانه است . او در اين كتاب بسيارى از اسرار و ماجراى زندگانى خود را به عنوان نصيحت به فرزندش صفى الدين محمّد نوشته است و ما نيز اغلب تاريخ و حوادث زندگى او را از روى آن كتاب استفاده نموديم .